Fuzûlî, "aşk ve ıstırap şairidir." Onun için aşk, bir mutluluk kaynağı değil, ruhu olgunlaştıran bir çiledir.

Dönemin tıp, felsefe, astronomi ve dini bilimlerinde (tefsir, hadis) derin bir eğitim almıştır. Şiirlerinde bu geniş bilgi birikiminin izleri açıkça görülür.

"Fuzûlî" (gereksiz, boş) ismini, başkaları tarafından kullanılmayacak kadar değersiz görülen bir kelime olduğu için seçtiğini, ancak kelimenin "faziletli" (ilim sahibi) anlamına da geldiğini belirtmiştir. Başlıca Eserleri

Şiirlerinin temelinde ilahi aşk (Vahdet-i Vücut) düşüncesi yatar. Dünyevi aşkı, ilahi aşka ulaşmak için bir basamak olarak görür.

Türkçe, Farsça ve Arapçayı mükemmel düzeyde kullanarak bu üç dilde de divan yazmıştır.