Köyün en yaşlı çınarının altında oturan derviş gönüllü Salih, elindeki tesbihi ağır ağır çekerken uzaklardan bir ses duydu. Bu ses, Hasan Dursun’un o buğulu sesiyle yankılanan bir yakarıştı: "Rahmetinden bizleri mahrum etme Ya Rabbi..."
İlahi devam ederken, Ömer’in gözünden bir damla yaş süzüldü. Sözler kalbine bir şifa gibi dokunuyordu: Hasan Dursun Mahrum Etme Yarabbi
"Salih Amca," dedi Ömer fısıltıyla. "İnsan bu kadar günahla, bu kadar hata ile nasıl çıkar O’nun huzuruna? Ya kapılar yüzümüze kapanırsa?" Hasan Dursun Mahrum Etme Yarabbi