O, qələmi götürüb məktubun sonuna bu sətirləri yazdı:
"Sənə heç nə verə bilmədim... Nə bir ömürlük sevinc, nə də bitməyən bir nağıl. Amma bu ayrılıq, sənin yeni və bəlkə də mənsiz daha gözəl həyatın üçün bir başlanğıc olsun. Bu sükut, bu uzaqlıq və bu qəmli mahnı məndən sənə son hədiyyə olsun."
Bu mahnı adından və ruhundan ilhamlanaraq, "Olsun Məndən Hədiyyə" adlı qısa, qəmli bir hekayəni təqdim edirəm: Bu sükut, bu uzaqlıq və bu qəmli mahnı
Payızın soyuq küləyi şəhərin boş küçələrində gəzişirdi. Toğrul pəncərənin önündə dayanıb kənara baxsa da, əslində heç nə görmürdü. Masanın üzərində köhnə bir qutu və bükülmüş bir məktub var idi. Bu, onun sonuncu "hədiyyəsi" idi.
Ertəsi gün Leyla qapısının önündə həmin qutunu tapdı. Üstündəki kiçik qeyddə cəmi üç kəlmə yazılmışdı: Bu, onun sonuncu "hədiyyəsi" idi
Telefonu götürüb həmin o qəmli mahnını qoşdu. Musiqinin sədaları otağa yayıldıqca, Toğrul qutunu bağladı. İçində sadəcə ikisinə aid olan, amma artıq mənası qalmayan kiçik bir boyunbağı və solmuş bir gül var idi.
Leyla qutunu açanda mahnının sədaları sanki qulaqlarında əks olundu. Gözündən bir damla yaş süzüldü. Bu, bir sonun deyil, Toğrulun ona bəxş etdiyi ən ağrılı, lakin ən səmimi azadlığın hədiyyəsi idi. bəzən ən böyük sevgi
Onlar 2020-ci ilin o ağır, hər kəsin evə qapandığı günlərində ayrılmışdılar. Şəhər susmuşdu, amma Toğrulun içindəki fırtına dinmək bilmirdi. Leyla ilə keçirdiyi hər an indi bir xatirəyə çevrilmişdi. Toğrul başa düşürdü ki, bəzən ən böyük sevgi, sevdiyin insanı öz xoşbəxtliyi üçün sərbəst buraxmaqdır.