: Dążeniem do demaskowania nowomowy i fałszu oficjalnego przekazu.
Polska poezja po kluczowych cezurach historycznych (1956, 1968 czy 1989 roku) charakteryzuje się dynamicznymi zmianami postaw twórczych — od zaangażowania politycznego i etycznego po radykalny zwrot ku prywatności i językowi potocznemu. Poezja po roku 1989 (Przełom ustrojowy) poezja polska po roku
Przełom październikowy pozwolił na odejście od narzuconego socrealizmu. Główne cechy to: : Dążeniem do demaskowania nowomowy i fałszu oficjalnego
Interesuje Cię lub wybrany poeta z któregoś z tych okresów? Główne cechy to: Interesuje Cię lub wybrany poeta
: Rozwój poezji lingwistycznej ( Miron Białoszewski ), skupionej na badaniu możliwości i ograniczeń języka. Poezja po roku 1968 (Nowa Fala)
: Najsilniejsza formacja lat 90., do której należeli m.in. Marcin Świetlicki , Jacek Podsiadło czy Marcin Sendecki . Ich twórczość, często określana jako „barbarzyńska”, odrzuciła wielkie narracje narodowe na rzecz codzienności, ironii i subiektywnego doświadczenia.
: Uznanie niepowtarzalności jednostki i jej wewnętrznego świata.