Terwijl hij over het hobbelige pad fietste, voelde hij een plotselinge daling in de temperatuur. De vertrouwde geluiden van de nacht—het ritselen van bladeren, de roep van een uil—verstomden plotseling. Een onnatuurlijke stilte daalde neer over het bos.

Toen het licht in de schuur plotseling fel oplaaide en weer doofde, was Will Byers verdwenen. Alleen de eenzame schaduw van zijn fiets, die nog steeds in het bos lag met het wiel dat langzaam ronddraaide, herinnerde aan zijn aanwezigheid. De zoektocht naar Will was zojuist begonnen, maar de duisternis die hem had meegenomen, was groter dan iemand in Hawkins ooit had kunnen vermoeden.

In een vlaag van paniek vluchtte hij naar de schuur achter het huis. Hij greep een geweer van de muur en laadde het met trillende handen, terwijl hij de deur op slot draaide. Hij hoorde een vreemd, gierend geluid boven zich, alsof de lucht zelf werd opengereten.

"Zeven!" riep Will Byers uit, zijn stem trillend van opwinding en een vleugje angst. "De Demogorgon... hij heeft me gepakt."

"Hallo?" riep hij met een schorre stem, maar alleen de echo van zijn eigen angst gaf antwoord.