W krainie spowitej wiecznym zmierzchem, gdzie granica między światem materialnym a sferą ducha była cienka niczym pajęczyna, wznosiła się . Jej ściany nie były zbudowane z kamienia, lecz z setek tysięcy ikon, z których każda pulsowała własnym, wewnętrznym światłem.
Pewnego razu do świątyni wkroczył młody kronikarz, pragnąc skraść choć jedno spojrzenie Postaci, by zyskać natchnienie do opisania historii świata. Gdy tylko dotknął ramy najstarszej ikony, czas stanął w miejscu. Postacie na deskach zaczęły się poruszać. Złote tła zafalowały jak łany zboża na wietrze, a szept tysiąca głosów wypełnił salę: ГўwiЕ„tynie postacie ikony
W tej sekundzie kronikarz zrozumiał tajemnicę Świątyni Ikon. To nie one były więźniami drewna – to one były oknami, przez które wieczność patrzyła na świat śmiertelników, dbając, by iskra dobra nigdy nie zgasła. Wyszedł ze świątyni z pustymi rękami, ale z sercem pełnym blasku, którego nie potrafiłoby oddać żadne pióro. Gdy tylko dotknął ramy najstarszej ikony, czas stanął